W ramach współpracy edukacyjnej portal mamhashi.pl  przygotował dla nas ciekawy artykuł pt. „Choroba Hashimoto – na czym polega i czym się różni od niedoczynności tarczycy?”

Życzymy przyjemnego czytania !


O chorobie Hashimoto po raz pierwszy wspomniał już w 1912 r. japoński lekarz Hakaru Hashimoto (1881-1934). Choroba ta dotyka 5-krotnie częściej kobiet niż mężczyzn. Najczęściej chorują kobiety w wieku 30–50 lat.

Tarczyca​ to gruczoł dokrewny. Produkuje tyroksynę, trójjodotyroninę oraz kalcytoninę. Hormony tarczycy wpływają na metabolizm białek, węglowodanów, tłuszczów oraz cholesterolu. Pełnią również bardzo ważną rolę przebiegu licznych procesów fizjologicznych w organizmie. Wpływają na pracę serca, mięśni oraz układu nerwowego i mózgu.

Wykazują najszersze spektrum działania spośród poznanych hormonów, gdyż wpływają na funkcjonowanie większości tkanek organizmu.

Gruczoł tarczycy odpowiada za około 30% spoczynkowej przemiany materii. Dostarczana z pożywieniem energia przy niedoborze hormonów tarczycy magazynowana jest w postaci tkanki tłuszczowej, co przyczynia się do rozwoju nadwagi.

Na czym polega choroba Hashimoto?

Choroba Hashimoto to przewlekłe, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy.
Układ immunologiczny produkuje Na t​arczycy​powstają nacieki limfocytarne oraz następuje zanik komórek pęcherzykowych gruczołu. Stężenie anty-TPO ma wpływ na intensywność nacieków limfocytarnych oraz stopień uszkodzenia tarczycy.
Podwyższone stężenie przeciwciał anty-TPO we krwi występuje u około 80% pacjentów z chorobą Hashimoto. U około 50% osób stężenie przeciwciał przeciw tyreoglobulinie (anty-TG) jest również wyraźnie podwyższone. Ani anty-TPO, ani tym bardziej anty-TG, nie są jednak parametrami świadczącymi o tej chorobie.
Warto podkreślić, że stężenia przeciwciał anty-TPO i anty-TG nie są powiązane ze stanem czynnościowym tarczycy oraz rodzajem jego zaburzeń prawidłowego funkcjonowania.

Czym Hashimoto różni się od niedoczynności tarczycy?

Choroba Hashimoto prowadzi do uszkodzenia tarczycy, a następnie do ​niedoczynności tego gruczołu.​
Niedoczynność tarczycy jest chorobą wynikającą z niedoboru hormonów tarczycy. Choroba ta dotyka ok. 1-6% społeczeństwa.

Niedoczynność tarczycy może mieć dwie postacie:

  • subkliniczną,​ bez charakterystycznych objawów niedoczynności,
  • jawną, ​objawia się sennością, przyrostem masy ciała, pogorszenie sprawności intelektualnej, uczuciem zimna, zaburzeniami miesiączkowania, obrzękami i zaparciami, spowolnieniem metabolizmu, a także zaburzeniem płodności.

Przy niedoczynności tarczycy stwierdza się podwyższony poziom TSH i obniżony fT4, a stężenie fT3 jest często prawidłowe.

Najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy jest właśnie choroba Hashimoto.

Czynniki ryzyka w chorobie Hashimoto

Niedoczynność tarczycy to zbyt niskie stężenie lub nieprawidłowe działanie hormonów tarczycy. Przyczyny Hashimoto​ nie są do końca znane. Na Hashimoto mają wpływ różnorodne czynniki. Pierwszym z nich są czynniki środowiskowe (palenie papierosów, stres oraz infekcje wirusowe). Kolejnym, czynniki żywieniowe (niedobór s​elenu,​​ witaminy D,​nadmiar jodu) ​oraz inne choroby autoimmunologiczne (cukrzyca typu 1, celiakia).

Diagnostyka choroby Hashimoto

Rozpoznanie choroby Hashimoto wymaga wykonania ​badań laboratoryjnych,​ obejmujących oznaczenie stężenia hormonów tarczycy i przeciwciał przeciwtarczycowych. W celu dokładniejszej diagnozy i zobrazowania stanu tarczycy zalecane jest również wykonanie badania USG tarczycy.

Najczęstsze objawy choroby Hashimoto

Objawy choroby mają bardzi różnorodny charakter. Zależą m.in. od przyczyny schorzenia, czasu trwania i stopnia rozwoju choroby.
Do głównych objawów choroby Hashimoto i niedoczynności tarczycy zalicza się:

  • –  wypadanie włosów,
  • –  przyrost masy ciała,
  • –  zaparcia,
  • –  suchość skóry (głównie w okolicach łokci, kolan),
  • –  depresja,
  • –  senność i zmęczenie,
  • –  a także wole tarczycowe.

Leczenie choroby Hashimoto

Stosuje się jedynie l​eczenie objawowe​ tej choroby. Polega ono na podawaniu L-tyroksyny (L-T4). L-T4 zmniejsza rozmiary wola i zapobiega wzrostowi stężenia TSH. Ma również niewielki wpływ na zmniejszenie stężenia anty-TPO.
Leczenie L-tyroksyną prowadzi się bezterminowo gdyż istnieje prawdopodobieństwo samoistnego ustąpienia niedoczynności u chorych.

Bardzo ważna jest również odpowiednia dieta – dopasowana insywidualnie do każdego pacjenta. W zależności od przebiegu leczenia i wyników badań, proponuje się racjonalne odżywianie, a w niektórych przypadkach eliminację glutenu, ograniczenie spożycia laktozy oraz spożywanie minimalnej ilości ​produktów wolotwórczych.​


Pobierz artykuł w formie pliku PDF

Share This